Categories

Archive

Disclaimer

De meningen ge-uit door medewerkers en studenten van de TU Delft en de commentaren die zijn gegeven reflecteren niet perse de mening(en) van de TU Delft. De TU Delft is dan ook niet verantwoordelijk voor de inhoud van hetgeen op de TU Delft weblogs zichtbaar is. Wel vindt de TU Delft het belangrijk - en ook waarde toevoegend - dat medewerkers en studenten op deze, door de TU Delft gefaciliteerde, omgeving hun mening kunnen geven.

Posts by mariet sauerwein

De Science Fair

Dinsdag 1 november vond de Science Fair plaats, de eindpresentatie in de vorm van een tentoonstelling.

Voor ons project moesten we een aantal dingen presenteren, namelijk de computer applicatie met de webcam en AR code, Junaio voor de smartphone en het proces met alle 3d prints, mallen en porseleine suikerpotten. Onze opstelling zag er als volgt uit:

Voor de AR applicatie hadden we een laptop met webcam waar het suikerpotje voor gehouden kon worden. Gister waren we erachter gekomen, dat het glazuur niet goed zwart uit de oven was gekomen, daarom hebben we de code nogmaals ingekleurd met een stift. Deze werkte nu beter, maar flikkerde wel een beetje.

 Voor Junaio hadden we twee smartphones om beide 3d modelllen te tonen. De ene moest gericht worden op een afbeelding aan de zijkant van het suikerpotje en de ander op de deksel. Dit leverde de volgende beelden op:

 

 Om extra informatie en uitleg te geven over beide applicaties en ons proces hadden we drie posters hangen. Daarnaast serveerde we thee met koekjes en suiker uit de suikerpot om in de sfeer te komen.
De Science Fair verliep heel soepel. Er kwamen veel mensen voorbij, die we alles hebben kunnen uitleggen en men reageerde altijd positief. Ze vonden het een interessant project met een leuk eindresultaat. 

Wat hebben we gedaan? Een korte samenvatting

Voor dit project was het de
bedoeling om een museumstuk, in dit geval een suikerpot van Loosdrechts porselein,
meer toegankelijk te maken door een replica buiten het museum te brengen en het
gebruiksgoed weer in gebruik te nemen. Augmented reality moest in de vorm van
een AR code informatie aan het object toevoegen.
 

Allereerst hebben we
onderzoek gedaan naar de AR code en of het mogelijk was deze in porselein te
verkrijgen. Hiervoor hebben we testtegels gemodelleerd. Daarnaast zijn we naar
het AR lab in Den Haag geweest, waar we informatie over deze code hebben
verkregen, zodat we wisten wat de mogelijkheden waren. Twee programma’s bleken bruikbaar
te zijn voor ons, namelijk AR Toolkit voor augmented reality met behulp van een
webcame en Junaio voor de smartphone.

Met een conservator is de
suikerpot op de TU Delft geweest. We konden het toen uitgebreid fotograferen en
daarnaast  is er een CT scan gemaakt om een
replica van het potje te kunnen  verkrijgen. Na de scan hadden we namelijk een
virtueel model waarvan we een 3d model konden modeleren. Deze is geprint met
een 3d printer. Van deze 3d print kon een mal voor het deksel en de pot zelf
gemaakt worden, waaruit dan weer een nieuw porseleinen suikerpot ontstond.

Daarnaast hebben
gebrainstormd over wat voor informatie toegevoegd zou moeten worden en in welke
vorm. We wilde een informatief beeld geven over de suikerpot, maar zo min
mogelijk tekst gebruiken. Daarom hebben we ervoor gekozen om schilderijen van
thee scènes uit de tijd van de suikerpot (18de eeuw) te gebruiken. Daarnaast
wilde we de print laten zien, omdat deze niet zichtbaar is op de replica.

 

Zie voor het uitgebreide proces de rest van dit weblog. 

Uitwerken van het idee voor de webcam

Om ons idee uit te werken hebben we ons opgesplitst in twee groepen. Een groep om Junaio uit te werken, dit doen Kenneth en Elizabeth en een groep om het uit te werken voor de webcam, Anne Lien en Mariet. Beide groepen werken met 3dsmax om de animatie uit te werken. Dit programma is nieuw voor ons en moesten we dus eerst leren. 
Voor de webcam moesten we twee dingen doen: De print op het kopje krijgen en de schilderijen boven het kopje laten vliegen.

 De print op het kopje

Hiervoor hebben we in photoshop alle foto’s, die we van het kopje rondom hadden gemaakt, uitgeknipt. Vervolgens was het even zoeken wat de beste manier was om de foto’s aan elkaar te krijgen, maar uiteindelijk bleek gradient het beste te werken. In 3dsmax hebben we met behulp van de curve het poje opnieuw geextrudeerd, zodat we het potje nu in het programma hadden.

 

Vervolgens hebben we met behulp van UV unwrap er een UV texture van gemaakt. Het beeld dat dit opleverde konden we renderen en vervolgens openen in photoshop. Nu was het een kwestie van het plaatje over het raster heenleggen en opslaan.

 

In 3dsmax konden we het bestand nu openen en werd het om het potje heen gedrapeerd.

 
 
Vliegende schilderijen 
 Voor het volgende onderdeel, de vliegende schilderijen, gebruiken we 6 plaatjes met het thema theedrinken. In Photoshop hebben we er lijsten omheen gezet om het geheel wat gezelliger te maken. In 3DsMax zijn er 6 blokjes gemaakt met dezelfde verhoudingen als de afmetingen van de plaatjes. De plaatjes worden erop geplaatst met bijpassende achterkant-kleur.
Hierna wordt het geheel geanimeerd. De schilderijen bewegen op en neer.
 
 
Volgende stappen
 Eerst moeten we het potje en de schilderijen samenvoegen. Ze staan nu nog in twee verschillende bestanden.
Daarna moeten de modellen in AR_toolkit worden gezet.
Hopelijk krijgen we alles snel werkend!

 

 

Het maken van de mallen

Het potje printen

Na het maken van het computer model kon het potje geprint worden. Deze is vrijdag de printer ingegaan en maandag hadden we het resultaat in handen.

CT scan

Donderdag 13 oktober was de grote dag. Toen hebben we namelijk het suikerpotje voor het eerst in het echt gezien en hebben we hem gescand. Dit vond plaats op Civiel, waar er een plekje voor ons vrij was gemaakt in de CT scanner. Het potje kwam met een conservator van het Booijmans van Beuningen en mocht niet worden aangeraakt door ons. Hij is eerst in de scan gezet en daarna hebben we hem op een plateau geplaatst. Deze kon ronddraaien, zodat we van alle kanten er foto’s van konden maken. 

Bij de CT scanner 
Het scannen van de suikerpot 
1
Het eindresultaat. 

 

Idee dat wordt uitgewerkt

Na het bezoek aan het AR lab in Den Haag wisten wat wij zouden kunnen gebruiken en uitwerken. We zijn toen gaan brainstormen om ons uiteindelijke idee vorm te geven.Een noot die nog gemaakt moet worden, is dat het potje eigenlijk een suikerpot is en geen bonboniere. 
We wilde graag verder met de prenten die uit het potje kwamen vliegen, omdat dit zowel interactief als informatief is. We stuitte echter al vrij snel op het probleem, dat wanneer je het potje draait, de schilderijen niet meer naar je toe kunnen vliegen, omdat we met een annimatie zullen werken. De AR code zou dan maar van een kant leesbaar zijn en kloppen en dat beperkt nu juist het idee van de AR code en interactie.
Daarnaast zal bij het lezen van de AR code het potje ondersteboven zijn, omdat de code op de onderkant staat. Een ander idee was daarom om de prent los te laten komen van het potje en het er rondom laten zweven. Hiervan zijn we echter weer afgestapt, omdat het leuker is als de print wel echt op het potje zit en deze waarschijnlijk nog voldoende tot zijn recht komt.
Bij het uiteindelijke idee zie je dus de prent op het kopje en zullen schilderijen rondom het kopje zweven. Wanneer het kopje gedraaid wordt, komt er een ander schilderij te voorschijn. Daarnaas zal er op de achtergrond klassieke muziek uit de 18de eeuw te horen zijn, namelijk een kamerconcert van Beethoven.

schetsontwerp

Dit geeft een informatief beeld over het kopje, maar op een beeldende manier. We gaan het nu uitwerken met schilderijen van theescenes, maar het zouden ook porceleinen servicen of Loosdrechts porcelein kunnen zijn.

Uitwerking bonbongame

Met behulp van een storyboard is hier het verloop van de bonbongame duidelijk gemaak. Helaas lukte het niet om hem in kleur te krijgen:

De Brainstorm

Het is de bedoeling om met dit project museumstukken of erfgoed meer toegankelijk te maken door een replica buiten het museum te brengen en het gebruiksgoed weer in gebruik te nemen. De Ar en of Qr codes moeten informatie aan het object toevoegen. Om hieraan te voldoen en vooral ook om te kijken watvoor informatie we zouden kunnen toevoegen, hebben we een brainstorm gehouden. Dit leverde de volgende resultaten op:

 

Zie met name de rechterkant van de afbeelding waarop de ideeen zijn weergegeven. Hierna zullen uitwerkingen van de ideeen volgen.  Daarnaas hebben we in deze sessie bedacht dat het misschien beter is om met een webcame en computer te werken in plaats van een telefoon. Dit heeft twee redenen, namelijk het feit dat er veel meer beschikbaar is voor de webcame en dus toegankelijker en dat je op deze manier het potje vast hebt ipv je telefoon. Dit geeft weer meer een gevoel van interactie met het potje. 

De bonbonnière van Loosdrechts porselein informatie

       

Dit kommetje met deksel is afkomstig uit het magazijn van het Booijmans van Beuningen museum te Rotterdam.  Het is gemaakt van Loosdrechts porselein en stamt uit ongeveer 1780. De hoogte en diameter bedragen beide 8 cm.

Het fond is koningsblauw, versierd in goud, een decoratie die aan Sèvres porselein doet denken. In ovale cartouches op de kom en het deksel zijn ‘trompe l’oeil’ voorstellingen (‘schijnbedriegertjes’) aangebracht waarop een stapeltje prenten is weergegeven, die liggen op een houten ondergrond. De illusie wordt gewekt dat de kaarten echt op het hout liggen. Ze lijken uit het potje te komen.

 Loosdrechts Porselein

Loosdrechts porselein is zoals de naam al aangeeft afkomstig uit Loosdrechts en was een initiatief van dominee Johannes de Mol. Met het overnemen van de Weesper fabriekinventaris had hij niet alleen voor ogen om mooi porselein te fabriceren, maar ook om de plaatselijke werkeloosheid en armoede aan te pakken. Hiervoor bracht hij een samenwerking in gang tussen ervaren buitenlandse werknemers en lokale, die weren opgeleid voor de porseleinproductie.

In 1774 kocht De Mol een partij klei uit de kelders ven het Muiderslot op. Deze eerste proefonderneming, die hij samen met de Franse vakman Gerverot ondernam, bleek succesvol. Daarom besloot hij in Oud-Loosdrecht een eigen fabriek te beginnen, waar 60 mannen en 25 kinderen werkten. Deze fabriek leverde een erg grote productie met grote variatie aan voorwerpen op.

 

 

Toch liep De Mol al snel tegen de problemen van hoge productiekosten, sterke buitenlandse concurrentie en een te klein afzetgebied op. In 1782 deed hij de fabriek over aan Amsterdamse geldschieters en kort daarna overleed hij. Het bedrijf werd in 1784 naar Ouder- en Nieuwer-Amstel verplaatst. 

De vormentaal die in Loosdrecht werd gebruikt behoort tot de Lodewijk XVI-stijl. Deze stijl is sober en symmetrisch en wordt gekenmerkt door classistische versieringen. Verder is het porselein te herkennen aan de eigen oren van de koffie- en theepotten. De producten werden vaak beschilderd in het blauw en bij veelkleurige beschildering werd vaak goud gebruik. Daarnaast is typisch voor Loosdrecht dat decors in slechts één kleur werden geschilderd, waarbij het bietenrood het meest voorkwam. De decors bestonen uit lanschappen geïnspireerd op de omgeving, maar het meest voorkomende was de bloem.

Loosdrechts Porselein is te herkenen aan de letters M:OL. Dit teken stond niet alleen voor de naam van de dominee, maar was ook een afkorting van ‘Manufactuur Oud Loosdrecht’. Tegenwoordig is dit porselein in verschillende musea te bewonderen waaronder het Rijksmuseum, maar ook het Gemeentemuseum Weesp, het Loosdrechtse Kasteel Sypesteyn, het Markiezenhof te Bergen op Zoom en de Historische Kring Loosdrecht.


Thee servies in de 18de eeuw


 

In het begin van de 18de eeuw komen luxe artikelen als thee meer in algemeen gebruik. Theegerei werd in eerste instantie gekopieerd naar Chindees voorbeeld, maar als spoedig werd de theepot van zilver gemaakt met een vorm die van de eenvoudig ronde Chinese theepot afwijkt. Ook de theebus is meestal van zilver.

De melkkan en suikerpot zijn naar Europees voorbeeld, aangezien dit in China niet in de thee werd gedronken. De suikerpot bestond uit een open bakje. Ook het theelepeltje ontstaat dan.

 

Thee drinken in de 18de eeuw

 

Voor het drinken van thee werden in de 18de eeuw verschillende attributen gebruikt. Allereerst het trekpotje waaruit het sterke thee-extracht in de kopjes werd geschonken. De waterketel werd op een theestoof met een bakje gezet om de kopjes met heet water te kunnen vullen. Na het theedrinken werd de spoelkom gebruikt om de theebladeren uit het kopje te verwijderen. De pattipan was een onderschoteltje voor de theepot, die als lekbakje diende voor de theedruppels  die van de tuit vielen.


© 2011 TU Delft